Digiboek van onze reis

We hebben een digitaal fotoboek gemaakt van onze reis naar Amerika, dit digiboek kan hier bekeken worden: http://www.kruidvat.nl/domains/kruidvat/pages/iframe/s2/iframeceweparam.aspx?url=http://reorder.photoprintit.de/pageHandler.faces%3Fmode=showAFriendUsage%26hashCode=66a8a8a172df847f61b5bb900334f3b3%26keyaccID=5

De toegangscode is 2A6Z75

Dag 25 - 24 Juli - Los Angeles - Weer Thuis

Helaas het zit er weer op, we vliegen vandaag om10.39 uur weer naar huis met United Airlines. We moeten om 6.50 uur beneden staan om met de shuttlebus naar het vliegveld gebracht te worden, dus om half zes gaat onze wekker.

We zijn ruim op tijd op het vliegveld en hier checken we zelf in bij de Check-in balie. Alles verloopt prima en het vliegtuig gaat op tijd de lucht in.

We maken een hele korte tussenstop in Chicago en we landen precies op tijd op Schiphol. Op zondagochtend half tien in de ochtend. We bellen Central Parking en ze komen het busje weer voorrijden.

Het was een geweldige reis, we zijn wel wat moe maar we hebben zowat alles gedaan wat op onze planning stond. En vooral door deze planning hebben we zoveel kunnen zien en doen in deze korte tijd.

Iedereen van het AA forum bedankt voor al de goede tips en alle volgers bedankt voor de leuke reacties. Het was hartsikke leuk om te zien hoe anderen aan de andere kant van de Oceaan met ons meeleefden.

Groetjes van de Bruijntjes

Dag 24 - Los Angeles - Disneyland - Carlifornia Adventure Park

Vandaag gaan we naar Disneyland en California Adventure Park. We hebben voor 97 dollar per persoon een one-day hopper pas gekocht. Met dit ticket mag je de hele dag allebei de parken bezoeken.

Het Disneyland Park gaat om 8 uur al open, dus we proberen zo vroeg mogelijk te vertrekken. Ons motel ligt vlakbij het park dus we zijn al om half negen in het park. Het park zelf is echt precies hetzelfde ingedeeld als Disneyland Parijs. Alleen Disneyland Parijs is een moderne versie van dit park, dus de attracties die we bezoeken hier vallen ons een beetje tegen. De Space Mountain, De India Jones en ook de Pirates of the Caribean zijn allemaal veel leuker in Parijs. En vooral het Disney kasteel is echt veel kleiner.

De wachttijden vallen tot nu toe wel mee, dus om twaalf uur hebben we het hier wel gezien en hoppen we over naar het California Adventure Park.

Dit park is geen kopie van iets in Europa, dus dit gedeelte vinden we veel leuker, het is er iets minder druk dan in het Disney park zelf en je hebt hier veel meer attracties die bij de jongens in de smaak vallen.

Alleen de wachtrijen zijn inmiddels wel lang geworden en ze moeten één uur in de rij staan voor de California Screaming. Dit is een hele grote achtbaan met een heuse looping, het is het wachten wel waard, we hebben inmiddels met de fast pass kaartjes gehaald zodat ze later op de dag nog een keertje kunnen.

We gaan ook met z'n allen in de Grizzly River Run, dit zijn banden waarmee je een wildwater rivier afgaat. Als we in de rij staan zien we al dat mensen er soms nat uitkomen, maar zoals Ricardo er uitkomt overtreft alles, het water stroomt van hem af en het staat zelfs in zijn schoenen, hij wordt door iedereen in het park nagewezen. Het is gelukkig mooi weer, dus hij is zo weer droog.

De jongens gaan nog in 2 torens, de Tower of Terror, dit is een lift waar je heel hard in omhoog en omlaag geschoten wordt en in de Mailboomer, dit is net zoiets als de Tower of Terror.
Om half zes houden we het voor gezien en gaan terug naar de auto, we gaan voor de laatste keer eten bij Panda Express, die zullen we echt gaan missen in Nederland.

We rijden in een klein uurtje naar ons motel bij het vliegveld, er is hier ook een shuttleservice die ons naar de airport kan brengen en we zien op de navigatie dat Dollar Rent a Car dichtbij is. We brengen daarom nu maar de auto alvast weg, dat scheelt morgenochted weer wat tijd. Het is ontzettend druk bij Dollar en we moeten nog eventjes naar binnen om ons geld van de lekke band terug te vorderen. Als we alles geregeld hebben kunnen we het niet nalaten om nog een kijkje in vak S te nemen, er staan ook deze keer heel weinig SUVs waar je uit kunt kiezen, alleen maar 2 Fords. We vonden onze Jeep Grand Cherokee mooier en we vonden dit een prima auto, het liefst hadden we hem meegenomen naar Nederland.

We beginnen onze laatste wandeling van deze vakantie, van Dollar terug naar het motel, het is ongeveer 3 kilometer, de jongens hebben geluk die zijn in het motel gebleven.
John pakt alles in en ik werk het blog een beetje bij. We moeten morgen om half zes al op, want we moeten om tien voor zeven beneden staan bij de shuttlebus die ons naar het vliegveld brengt.

Dag 23 - Santa Barbara - Los Angeles

Afstand: 197 kilometer

Vandaag starten we in Santa Barbara, we rijden eventjes over de Boulevard en stoppen eventjes bij een gaaf busje wat we zien staan om een paar foto's te maken.

We doen nog eventjes een winkelcentrum aan onderweg om naar de Wallmart te gaan en om een rekenmachine te kopen voor Ricardo, want of hij wil of niet over een maandje gaat hij weer naar school, en die rekenmachine is hier een stuk goedkoper.

We willen over de Mulholland Drive Los Angeles inrijden, via deze weg rij je door de heuvels en schijn je mooie uitzichten te hebben over de stad zelf. In eerste instantie nemen we de goede afslag, maar op de één of andere manier raken we steeds de weg kwijt. We geven het maar op en rijden door de heuvels naar Beverly Hills.Dit is De Wijk om lekker luxe te winkelen op de Rodeo Drive.

We zien hier onze droom auto staan, een Bugatti. We moeten maar lekker blijven dromen, want na deze reis kunnen we hem zeker niet meer betalen. We achtervolgen nog eventjes een touringcar die een rondrit maakt in de wijk waar de sterren wonen, maar de meeste woningen kun je niet eens zien vanaf de weg, je ziet alleen maar hoge muren of hekken. We geven het dus snel op en gaan op weg naar West Hollywood.

In West Hollywood heeft Ricardo weer een paar adressen gevonden waar hij sneakers kan kopen. We bezoeken de zaken en hij koopt weer een paar schoenen, Dave heeft pech zijn maat hebben ze niet meer.

Dan wil ik toch nog eventjes terug naar de Walk of Fame, de eerste dag vond ik het hier tegenvallen, maar ik wil toch nog eventjes een kijkje nemen bij het Grauman's Chinese theatre.

Hier liggen de sterren van de meest bekende sterren en zijn er ook krabbels en handtekeningen te vinden.

We lopen door naar Michael Jackson's ster en rijden hierna richting de Santa Monica boulevard. Op de één of andere manier wil het niet lukken vandaag met het autorijden, we rijden steeds fout en het is vreselijk druk op de weg, we staan de hele dag al in de file.

We zijn het dus ook ontzettend zat als we eindelijk bij de Boulevard aankomen. Wat een vreselijke stad is Los Angeles toch om te rijden. We lopen wat over de boulevard en rijden dan richting ons Motel in Anaheim en staan weer in de file en het is nu toch al na achten!

We eten bij de Panda Express bij de Disney Boulevard vlakbij het motel. Doordat we zo vaak in de file hebben gestaan vandaag hebben we besloten om de laatste nacht maar bij het vliegveld zelf te overnachten. We blijven dus maar 1 nachtje in ons motel in Anaheim.

We maken het niet lang meer, want het is al laat, de jongens gaan nog eventjes in de hot tub en dan gaan we naar bed. Morgen moeten we weer vroeg op, want Disney gaat al om 8 uur open.

Dag 22 - Monterey - Santa Barbara

Afstand: 368 kilometer

Als we opstaan vanochtend is het nog steeds erg koud en mistig. We moeten vandaag één van de mooiste wegen rijden van West Amerika, namelijk de Highway 1 van Monterey naar Santa Barbara. Vooral het eerste stuk bij Big Sur schijnt vreselijk mooi te zijn, maar wel met een beetje helder weer, daarom hebben we geen haast om weg te komen bij het motel. We internetten en skypen wat en vertrekken om kwart over tien uit het motel.

Het is een heel eind rijden vandaag en er staan ook veel tussenstops op ons programma. We stoppen als eerste eventjes bij Carmel by the Sea, dit is een leuk toeristenstadje en is bekend geworden omdat Clint Eastwood hier burgemeester is geweest.

We rijden door over de Highway 1 en maken vreselijk veel stops bij de Vista Points die we onderweg tegenkomen, jammer genoeg is het de eerste uren nog erg mistig, maar dat maakt de weg niet minder mooi. We komen onderweg over verschillende bruggen.

Ik had gelezen dat je ook een mooie wandeling naar een waterval kon lopen in het Julia Pfeiffer Burns State Park. Als we dan ook het Pfeiffer State Park tegenkomen denken we dat we er al zijn. We kopen een kaartje voor het park en vragen waar de hike begint. De vrouw is erg behulpzaam en gaat mee naar buiten en wijst ons de weg.

Het is weer een vermoeiende hike, die bergopwaarts gaat en ons diep het bos in stuurt. Ik krijg toch steeds meer het vermoeden dat we hier niet goed zitten. Het lijkt totaal niet op het plaatje wat ik gezien heb op internet. En inderdaad als we eindelijk bij het eindpunt aankomen, weet ik het zeker. Dit is niet wat ik wilde zien, de waterval stelt niet veel voor, maar we maken toch maar weer een paar plaatjes voor het blog.

De jongens balen, ik had beloofd dat dit de laatste hike zou zijn van de vakantie, maar nu moeten ze toch nog één keertje aan de wandel in het echte Julia Pfeiffer Burns State Park. Dit park bevindt zich een klein stukje verderop. Dit is maar een klein stukje lopen met een veel mooier resultaat.

We komen nu langs het strand vlak voor San Simeon waar de zee-olifanten liggen, het strand ligt er helemaal vol mee.

Het zijn enorme beesten, die vreselijk veel herrie maken en er grappig uitzien met die kleine slurf.

We stoppen om een sandwich te eten in San Simeon, maar als de bestelling gebracht wordt blijkt het weer een broodje van formaat te zijn. Ze hebben het weer zo vreselijk vol gedaan, dat het echt niet in je mond past en volgepropt verlaten we het restaurant, we hebben gelijk genoeg gegeten voor de hele dag.
Na San Simeon wordt de weg echt minder mooi, maar het weer wel veel beter. De lucht is nu helemaal opengetrokken, dus we rijden nu zonder al te veel stops te maken door naar ons motel in Goleta, dit is een voorstad van Santa Barbara.

Hier zijn we om een uurtje of zeven, de jongens gaan weer een balletje overgooien in het zwembad en wij doen onze laatste wasjes. We halen ijsjes aan de overkant bij de MacDonalds en zoeken wat adressen op om te shoppen voor morgen.

Dag 21 - San Francisco - Monterey

Afstand: 187 kilometer

We staan weer vroeg op, want we gaan vandaag onze whalewatching trip maken in Monterey. De boot vertrekt om half twee, maar we moeten hier al om één uur aanwezig zijn. We moeten eerst zien dat we onze auto weer terugkrijgen, want we weten niet waar ze hem geparkeerd hebben. We vragen de receptie om de auto en even later wordt hij voorgereden, Wat een luxe! We hebben de koffers op een karretje geladen en met het naar buiten rijden, ramt John de deurpost, hij loopt gewoon door. Als ik als laatste de deur doorloop, valt er een hele ijzeren strip uit het kozijn op me. Ik zet het gauw aan de kant, doe net alsof er niets aan hand is en we scheuren gauw weg.

Als we wegrijden uit San Francisco is het 14 graden en nog mistiger dan gisteren. We rijden precies in de ochtendspits de stad uit, dus het is lekker druk op de weg. Het eerste stuk rijden we nog op de snelweg, maar het laatste gedeelte zullen we via de Highway 1 rijden, dit is een weg met mooie uitzichtspunten. Het is echt niet nodig dat we een kijkje gaan nemen want het is nog steeds niet opengetrokken, het is één witte wereld van wolken, sommige hangen zo laag dat we er zelfs doorheen rijden.

We maken vlak voor Monterey een tussenstop bij de Walmart om onze eet en drankvoorraad voor de laatste keer aan te vullen. Dan parkeren we de auto bij de Fisherman's Wharf in Monterey en zoeken de Sub-Way op voor onze middag maaltijd.

Het strandje van het haventje ligt vol met zeehonden en zeeleeuwen, veel meer dan op Pier 39.

We blijven een tijdje staan kijken en gaan dan op zoek naar Randy's Whalewatching. We zullen al over 15 minuten vertrekken met de boot. We trekken alvast al onze warme kleding aan, want op het water zal het nog kouder aanvoelen.

De boot zit gelukkig niet zo vol, er is maar een man of 25 op de boot, maar er zijn maar weinig zitplaatsen, als het echt te koud wordt kan je ook binnen zitten.

We varen ongeveer een uurtje als de kapitein meldt dat er walvissen te zien zijn. Hij mindert vaart en we varen steeds dichterbij. We zien uit de verte al dat ze het water omhoog spuiten en hun ruggen komen ook steeds beter in zicht.

Er komen er steeds meer en het lijkt wel of de boot aan alle kanten omsingeld is door de Blue Whales, Black Whales en de Humpback Whales. Een prachtig gezicht en Dave en John doen hun best om de beste plaatjes te schieten.

Het is een machtig mooi gezicht als je steeds die staarten omhoog ziet gaan. Al de andere whalewatching bootjes zijn inmiddels ook op deze plek aangekomen en we varen met z'n allen om de walvissen heen.

Dan begint de kapitein ineens enthousiast te schreeuwen en we zien dat 2 walvissen aan het jumpen zijn. Dave is nog net op tijd om de laatste jump vast te leggen.

De rondvaart duurt ongeveer 3 uur en het was super gaaf om tussen die beesten te varen. We varen terug langs de kust en zien nog allemaal zeehonden onderweg en ook in de haven zelf.

We hadden vanmiddag al het bord van het Travelodge Motel gezien en gaan hierheen om in te checken. De man achter de receptie zegt dat we geen reservering hebben hier, we blijken verkeerd te zitten, we moeten in de Travelodge verderop in Monterey zijn. We stappen weer in de auto en rijden het laatste stukje.

We brengen alle bagage weer naar de kamer en de jongens gaan toch nog hun baantjes zwemmen zelfs in deze kou. We hebben geen zin meer om te gaan eten, dus we eten een botherham op onze kamer. We gaan lekker relaxen: TV kijken en in bad.

Dag 20 - San Francisco

We hebben heerlijk geslapen vannacht, dit is toch veel beter dan die tent in Curry Village. We gaan een kijkje nemen bij het ontbijtbuffet, maar hier is zelfs geen droog brood te krijgen, daarom kopen we ons eigen brood bij de supermarkt naast het motel en eten op onze kamer wat.

We willen als eerste met de cable car mee, maar als we denken dat het hier rustiger is als gisteren, dan hebben we het mis. We moeten zeker meer dan een half uur in de rij staan voordat we aan de beurt zijn. En het is nog steeds erg koud, dus we gaan eerst maar een Adidas truitje voor John kopen. Met zijn nieuwe truitje aan gaan John en Dave op de treeplank staan om alles beter te kunnen zien, Ricardo en ik zitten lekker binnen, want we kunnen nog steeds niet wennen aan deze nieuwe temperaturen.

We stappen uit in Chinatown, dit ligt midden in San Francisco en is eigenlijk een aparte stad, werkelijk alles wat je hier tegenkomt is in het Chinees. Ricardo begint te zeuren dat hij trekt heeft in Chinees, hij krijgt honger van al die etensluchten hier. Het is pas half twaalf als we aanschuiven bij een all you can eat buffet in een klein restaurantje midden in Chinatown. Het smaakt heerlijk al weten we niet precies wat we naar binnen hebben gewerkt.

Al dat eten moet er weer uitgelopen worden, daarom lopen we een stuk door de stad richting de Lombard Street. Deze straat staat bekend als de meest bochtige straat ter wereld, hij loopt ook vreselijk steil. Je kunt er met je auto door heen rijden, maar ja die hebben we niet bij ons. Zo lopend is het ook een leuk gezicht.

We komen nu langs het Financial District met de wolkenkrabber Transamerica Pyramid, het is een heel hoog gebouw in de vorm van een pyramide. Het is één van de mooiste gebouwen van San Francisco.

Ons doel is om de Coit Tower te bereiken, hiervoor moeten we nog menig heuveltje oplopen in de wijk North beach, want de Coit Tower staat op Telegraph Hill. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht over de stad en over de baai.

Vanaf hier nemen we weer de bus naar de Pier 39. We gaan kijken of er misschien nu meer zeeleeuwen liggen, maar helaas liggen er nog minder dan gisteren. We komen er nu achter dat we gisteren helemaal de verkeerde kant zijn opgelopen om te gaan eten. We hadden alleen gekeken bij Pier 39, maar bij de Fisherman's Wharf zijn er genoeg winkels en restaurants, we lopen hier wat rond, want het is erg gezellig met allemaal straatmuzikanten.

We moeten nu uitzoeken hoe we bij de Golden Gate Bridge gaan komen, hiervoor nemen we de bus vanaf de Fisherman's Wharf. In de bus zit een zwerver die een praatje begint met John. We komen niet meer van die vent af, want als we overstappen, gaat hij gezellig met ons mee de andere bus in en blijft bij ons in de buurt zitten. Hij stapt ook uit bij de Golden Gate Bridge, ik vind het maar een engerd. Het is echt vreselijk foggy en koud bij de brug, de mannen willen erop gaan lopen, ik blijf lekker op een bankje zitten. Ze komen helemaal verkleumd van de kou de brug weer af.

We gaan nu richting de painted ladies, daar iin de buurt heb je ook een sneakerszaak waar we een kijkje willen nemen op de Hayes Street. Helaas hebben ze hier niets voor de jongens, dus lopen we naar Alamo Square, hier staan de zes victoriaanse huisjes, ze zijn in verschillende kleuren geschilderd en worden de Painted Ladies genoemd, ze zijn bekend van de serie Full House. De mannen vinden het helemaal niets, dit is echt het slechtste wat ze tot nu toe gezien hebben en ze gaan maf lopen doen. Zo verpesten ze menig foto die de andere toeristen willen maken daar op die plek.

Het zit erop voor vandaag wat betreft de bezienswaardigheden, we hebben wel weer genoeg gezien, het is tijd om te gaan eten. We vinden een Denny's en het smaakt weer prima. Hier na maken we de winkels onveilig in de buurt van ons motel, er zijn hier genoeg shopping malls te vinden in het Union Square district.

We gaan op tijd terug naar het motel en kijken lekker TV op bed, we hebben wel een rustig avondje verdiend. We zien op de TV dat het alleen nog maar kouder gaat worden richting Monterey. Zo'n graad of 18, voelt aan als 14 zeggen ze. Dus dat wordt wat, we moeten morgen op zoek naar Walvissen, wel 3 uur op een boot op de Oceaan en we hebben geen jassen bij ons.

Dag 19 - Yosemite NP - San Francisco

Afstand: 307 kilometer

Het is prachtig weer als we opstaan en al gelijk lekker warm, we maken de laatste foto's van dit park en rijden om half 10 weg uit de Yosemite Valley. Het is toch wel 4 uurtjes rijden naar San Francisco en we zijn niet van plan om al te veel te stoppen onderweg, dan hebben we meer tijd in de stad zelf.

In het begin rijden we nog veel door de bergen en het schiet dus niet echt op, je kan hier zeker niet hard rijden. Als we dan eindelijk op de highway aankomen zijn we ook blij dat het eindelijk een stuk harder kan. Maar ja we wisten niet dat er vandaag een belangrijke Baseball Game was in San Francisco en dan sluiten ze gwoon één van de belangrijkste toegangswegen af, en laat het nu precies de weg zijn die wij nodig hebben naar ons motel, dus veel files. Gelukkig hebben we de navigatie en vinden we toch nog ons motel, wel een uur later dan gepland. We zitten downtown San Francisco in Union Square, zelfs naast het Hilton.

We halen al onze spullen uit de auto, want je kunt namelijk niet bij je hotel parkeren in San Francisco, hier doen ze aan valet parkeren. Zij zetten de auto voor je weg en als je hem nodig hebt moet je een nummer bellen en komen ze hem weer brengen. Daarom zullen we zo min mogelijk de auto gebruiken en kopen we een 3-day pas voor het openbaar vervoer.

We zouden met de Cable Car naar de Fisherman's Wharf kunnen gaan, maar de rij is zo ontzettend lang, dat we besluiten dat we dat morgen maar zullen doen. We nemen nu, naar veel gevraag, de trolley naar Pier 39. Het is ontzettend koud in vergelijking met de andere oorden waar we zijn geweest, dus al de warme kleren die we bij ons hebben, komen nu tevoorschijn.

Er is geen doorkomen aan bij de Fisherman's Wharf, het lijkt wel of heel Amerika hier loopt, je hebt hier allemaal winkeltjes en restaurantjes en natuurlijk liggen de zeeleeuwen aan het einde op de houten vlonders, hier staat Pier 39 om bekend. Helaas zijn er vandaag niet zo veel aanwezig,

We hebben nog steeds niets gegeten, dus de magen moeten eerst gevuld worden voordat we met de Alcatraz evening tour mee kunnen gaan. Hier zitten heel veel eettentjes, maar voornamelijk met vis, dus we lopen een heel stuk terug helemaal voorbij Pier 1 en dan vinden we toch nog een MacDonalds. We eten onze burger en rijden terug met de trolley naar Pier 33, waar we al kunnen boarden voor de vaart naar Alcatraz.

Alcatraz is de beroemde gevangenis op een eiland in de baai van San Francisco, we zullen hier met de boot heenvaren. De mist is een klein beetje opgetrokken, dus we hebben een mooi uitzicht op de skyline van San Francisco. Het is echt vreselijk koud op de boot, misschien ligt het aan ons, omdat we niet lager dan 35 graden hebben gehad de laatste weken, maar het is niet te doen, we lopen te rillen zelfs met onze dikke kleding aan.

Op het eiland, kunnen we een audiotour doen, je krijgt een koptelefoon en een recorder en dan kun je in je eigen tempo langs alles heenlopen. Het is zelfs in het Nederlands. Ricardo vindt alles even interessant en wil overal goed naar kijken, dus we lopen op ons gemakje door de cellenblokken en alle andere zalen heen.

Zo krijgen we te horen hoe het sommige gevangenen toch nog is gelukt om hier te ontsnappen. Nu zit er niemand meer gevangen en is het alleen te bezichtigen voor toeristen.

Na de audiotour begint om 8.45 uur het sluiten van de deuren, dit is een speciaal programma wat je in de avond kunt volgen. Een bewaker laat dan horen wat voor kabaal het is als de cellen gesloten worden. Het is een leuk gezicht, want het is al heel donker geworden in de gevangenis en het geluid is vreselijk hard en we horen het alleen maar van een half cellenblok, laat staan als je het zou kunnen horen van alle cellen tegelijkertijd.

We nemen de laatste boot terug, die vertrekt om half tien. Als we aan wal zijn willen we de trolley weer nemen naar ons motel. Meer mensen willen terug naar downtown San Francisco, het is al druk op het perron. De trolley komt veel te laat aanzetten en is al overvol, maar we proppen ons zelf erin. En zo rijden we in een propvolle trolley, wel lekker warm, in de richting van ons motel. We weten niet precies waar we eruit moeten, en we kunnen niet eens door de raamjes kijken, zo druk is het. We stappen uit waar de meesten mensen eruit gaan en het blijkt precies de goede halte te zijn.

We halen nog wat Chicken Fries bij de Burger King, wat te drinken bij de supermarkt naast het motel en we rollen weer ons bedje in.

Onze eerste indruk van San Francisco, het is een betere stad als Los Angeles, maar hier op straat en vooral bij de Fast Food ketens kom je nog meer zwervers en mafkezen tegen dan in LA en het kan zeker niet tippen aan Las Vegas.