Dag 18 - Mariposa Grove - Glacier Point

HIEPERDEPIEP HOERA! HOERA! John is jarig vandaag, hij wordt alweer 47 jaar. Hij is vaker jarig geweest op vakantie, maar nog nooit op zo'n mooie bestemming. Jammer genoeg heeft hij nog geen beer gezien. Hij wordt wakker gebeld om half acht door zijn ouders.We kleden ons aan en gaan naar de lounch om te skypen. We hebben hier in het park wel internet maar niet in de tent zelf. We skypen met de buurtjes en met pa en ma Bruijn en bekijken het blog. Wat leuk al die felicitaties voor zijn verjaardag, bedankt allemaal, we zullen er een leuke dag van maken.

Als iedereen weer gewassen is en uitgegeten maken we ons klaar om te vertrekken richting de Mariposa Grove, dit is een dal vol met Sequoia bomen.

We komen op de weg hiernaar toe, langs de Tunnel View, hier heb je een prachtig uitzicht over de vallei en dit is een populair uitzichtspunt in de Valley, het bevindt zich direkt voor de tunnel.

We rijden nu met de auto richting de parkeerplaats van de Mariposa Grove, helaas is deze al vol en worden we teruggestuurd naar de Wawano parkeerplaats, die is 4 mijl terug, hier kunnen we dan de gratis shuttlebus nemen naar de Mariposa Grove.

Ik had op internet gelezen dat je het beste een treintje kon nemen helemaal naar boven het bos in en dan naar beneden terug lopen. Een kaartje voor het treintje kost meer dan 25 dollar per persoon en dat vind ik te duur. We kunnen toch zeker best lopen, het valt echter helemaal niet mee, het pad gaat de hele tijd steil omhoog en op deze hoogte is bergoplopen erg vermoeiend. Je kunt een wandeling maken in de Lower Grove, hier kom je langs de bekendste bomen, eerst komen we langs de Grizzly giant.

De Grizzly Giant is de oudste boom in dit park, hij is 2700 jaar oud.

Hierna komen we langs de California Tunnel Tree, hier is een tunnel doorheen gehakt, je kunt er dus onderdoor lopen.

Hier houdt de Lower Grove op, maar de meeste Sequoias staan in de Upper Grove, dus moeten we nog een stukje hogerop, en vooral dat laatste stuk daar leek geen einde aan te komen. We kwamen allemaal doodop boven aan, behalve Ricardo, die loopt de hele vakantie al zo makkelijk met die lange stelten van hem, geen heuvel is te steil voor hem, om jaloers van te worden.

Bij het museum begint de Upper Grove, hier staan veel Sequoias bijelkaar, we nemen een kijkje en gaan dan weer terug naar de shuttlebus, we kopen een broodje en rijden met de auto richting het Glacier Point.

Onderweg komen we nog de Taft Hike tegen, maar helaas hebben we deze keer geen puf meer om die te gaan lopen, we rijden de weg af naar het Glacier Point.

Het Glacier Point is het mooiste uitzichtspunt in Yosemite NP, hier kun je de hele vallei overzien. Als we helemaal bovenaan staan, zien we onder ons Curry Village liggen. Het is nog een uurtje terug rijden en we zijn ontzettend moe.

Als we bij de tent aankomen, wil John eerst weer het echte wiel onder de auto zetten, hij rijdt nog steeds met de reserveband en er brandt nog steeds een lampje op het dashboard van de auto dat er iets mis is met het bandendruk systeem, misschien gaat dit vanzelf weg als het originele wiel er weer onderzit.

We gaan weer naar het buffet van Curry Village om te eten en ik werk het weblog bij in de lounch voordat we naar bed gaan.

Dag 17 - Lee Vining - Tioga Road - Yosemite NP

Afstand: 123 kilometer

We hebben een korte trip voor de boeg deze dag, maar wel een hele mooie, want we rijden over de Tioga pas naar de Yosemite Valley.Dit is een bergpas door het Sierra Nevada gebergte. Het is prachtige tocht hoog door de ruige bergen. Het is dan ook maar 19 graden als we vertrekken en we rijden zowat tussen de sneeuw door, zo hoog rijden we hier, het hoogste punt is 3031 meter hoog.

Op deze weg ben je gewoon verplicht om verschillende keren te stoppen, omdat je zoveel mooie uitzichtspunten hebt die zeker een foto waard zijn.

Het mooiste punt is wel Olmsted Point, je kunt hier al heel goed Yosemite Valley zien liggen.

Het eerste wat we zien als we het park inrijden is de Bridalveil Fall, deze waterval ziet er prachtig uit, we parkeren de auto en lopen de korte trail van 800 meter naar deze waterval toe.

Het is ontzettend druk in het park, dus we kunnen beter de auto parkeren en de rest met de shuttlebus doen. We zoeken gelijk een plekje op de parkeerplaats bij Curry Village, dan kunnen we vanmiddag hier inchecken.

We besluiten als eerste de Lower Yosemite Fall Trail te lopen, dit is ook een korte wandeling en één van de meest populaire het is ontzettend druk bij de waterval.

Onder aan de waterval heb je allemaal rotsen en omdat het erg heet is geworden, zo'n graadje of 34 zoeken veel mensen verkoeling in het water.

Wij niet want bij de volgende waterval die we gaan bezoeken zullen we vanzelf nat worden. Dit is de hike naar de Vernal Fall.

Je kunt het pad volgen naar de waterval zelf en de echte doorzetters gaan dan door naar boven, want naast de waterval is een trap van graniet die je naar de bovenkant van de waterval brengt.

De wandeling is in totaal 4,8 kilometer heen en terug, maar vooral de heenweg is slopend, je gaat alleen maar heuvel op en dan nog de hele klim de trap op, maar als je dan eenmaal boven bent, is het werkelijk prachtig en onderweg wordt je lekker besproeid door het neerstortende water.

Na deze uiterst vermoeide trip gaan we inchecken in onze tent. In dit park zijn veel beren, die vooral 's nachts op zoek gaan naar eten. We moeten een contract tekenen dat we de berenregels kennen. Dat betekent dat we absoluut geen eten, maar ook geen deo etc. in onze auto en tent mogen achterlaten. We moeten alles opbergen in de anti-beer box. Als we een beer tegenkomen moeten we hem met veel lawaai proberen weg te jagen. Nu hebben we gelukkig John bij ons, dus dat is geen probleem, die moet dat makkelijk in zijn eentje kunnen, hij begint gelijk te oefenen.

De tenten staan hutje mutje op elkaar en het stelt echt niet veel voor, je moet hier echt veel te veel voor betalen. Ik denk dat we al vreselijk verwend geraakt zijn door al die motels onderweg. Vooral in Lee Vining hadden we een hele mooie kamer en nu een tent met 2 één-persoonsbedden, die vreselijk kraken en met doorzakkende matrassen. We moeten er maar het beste van zien te maken, we hebben hier twee overnachtingen geboekt.

Het is tijd om te gaan eten, we kiezen voor het Buffet restaurant in Curry Village en dat smaakt prima. Na het eten rijden we naar de Housekeeping Camp, daar is een wasserette en doen we een paar wasjes. We nemen de jongens mee om eventjes in de Rivier te zwemmen, want het zwembad in Curry Village sluit al om 5 uur. Het water in de rivier is steenkoud, dus geen succes. John brengt de jongens terug en ik wacht buiten op een bankje dat de wassen klaar zijn. Hier stikt het van de muggen, dus ik kom onder de bulten aan bij de tent.

Een vermoeiend dagje, maar wat een prachtig park is dit.

Dag 16 - Death Valley - Bodie State Park - Lee Vining

Afstand: 392 kilometer

We moeten vandaag extra vroeg opstaan, want we moeten zorgen dat de lekke band om zeven uur bij het Gas Station is. Vandaag wordt er een grote afstand afgelegd en we willen een beetje vroeg vertrekken. John is al voor zevenen bij het benzinestation en gelukkig kunnen ze de band maken, en hij kan hem om half negen weer ophalen.

Zo kunnen we om negen uur al wegrijden, we rijden richting Stove Pipe Wells, hier heb je de sanddunes. Dit is een vlakte met allemaal zandduinen, je kunt als je wilt er een stuk inlopen, het is echter al 43 graden en we hebben ook soort gelijke duinen gezien in Egypte en Tunesië, dus dit doen we maar niet, we maken een paar foto's vanaf de zijkant.

Nu rijden we Death Valley uit richting Lee Vining, dit is een lang stuk rijden. We eten een boterham in de auto en nemen bij Mac Donalds in Bishop een ijsje als toetje. Het landschap is heel erg veranderd, het doet nu meer Oostenrijks aan, er ligt zelfs nog sneeuw op de bergtoppen hier en de temperatuur is gezakt naar 38 graden.

Voordat we gaan inchecken in ons motel in Lee Vining, brengen we eerst een bezoek aan de ghost town Bodie. Dit is een verlaten goudzoekerstad in Californië, het heeft 69 verscchillende gebouwen, die allemaal beschreven staan in het boekje wat je bij de ingang ontvangt.

Het is ontzettend druk hier in Bodie, terwijl het toch een eind van de normale weg afligt, want om hier te komen moet je over een 13 mijl lange weg rijden, en het laatste stuk is zelfs een dirt road. Gelukkig hebben we nu geen problemen met de auto gehad.

We lopen hier wat rond en gluren naar binnen door de ramen, er is zelfs een heus benzinestation van de Shell, hier moet natuurlijk een foto van gemaakt worden.

Als je het park uitrijdt kun je kiezen voor 2 wegen, we nemen nu de andere route, deze is ook iets korter maar je rijdt wel langer op een onverharde weg. Dus onze mooie schone nieuwe auto is alweer vreselijk smerig geworden. Onderweg hebben we een prachtig uitzicht op het Mono Lake, de bergen worden weerspiegeld in het water.

Nu rijden we langs het Visitor Centrum om een map van de omgeving te halen. Ik had al gelezen op internet dat je het beste bij De South Tufa Area de zonsondergang kan bekijken, omdat je daar heel dicht bij de Tufa's kunt komen. De man in het Visitor Centrum geeft ook de tip om de Panum Crater te bekijken.

We checken eerst in bij het motel in Lee Vining en gaan op aanraden van de eigenaar bij het Mobil restaurant een hapje eten. Dan rijden we naar de Panum Crater, hier is een korte maar zweer steile hike naar de Crater opening. We vinden het allemaal maar een lelijk ding, we begrijpen niet dat die man ons dit aangeraden heeft. Gelukkig ligt de crater op dezelfde weg als de South Tufa Area en hebben we heir niet voor om hoeven te rijden.

Als we aankomen bij het meer zelf, is het zwaar bewolkt en lijkt er niets van een zonsondergang terecht te komen vandaag. Het Mono Lake is meer dan 1 miljoen jaar geleden ontstaan en het meest opvallende zijn de kalksteentorens in het water en op de oever.

Deze kalksteentorens worden ook wel Tufa's genoemd, aan de rand van het water is een hele zwarte strook en als je er dichtbij komt, blijken het allemaal vliegjes te zijn, deze komen op he extreem zoute water van dit meer af. Ze komen gelukkig niet op ons af.

We blijven zo'n anderhalf uur hier zitten, tot dat de zon ondergaat.

Dan rijden we terug naar het hotel, in de verte zien we het flitsen, we hopen maar dat het daar bij blijft. Morgen gaan we slapen in de tent en dan willen we wel droog weer.

Dag 15 - Las Vegas - Death Valley

Afstand: 214 kilometer

We hebben vanochtend niet zo'n haast om weg te komen, het wordt bloedheet in de Death Valley en daarom willen we daar niet al te vroeg aankomen. We ontbijten op ons gemak en de jongens gaan eerst nog een paar baantjes trekken in het zwembad. Om half elf rijden we weg richting Dollar Rent a Car.

Dollar zit bij het vliegveld van Las Vegas en daar gaan we vragen wat we aan het probleem van onze auto kunnen doen. Er verschijnt steeds een melding dat de olie vervangen dient te worden. Ik loop naar binnen bij het vliegveld en zij vertellen dat we de auto achterom naar binnen kunnen rijden en dat ze daar naar ons kunnen helpen. Daar aangekomen zegt de medewerker dat we de auto moeten leeghalen en een andere moeten uitzoeken, we mogen hem niet meer meenemen. Balen alles moet eruit en zo zitten we dan weer op een vliegveld met al onze spullen niet in Los Angeles deze keer maar nu in Las Vegas.

Er staat een hele rij met SUVs hier, allemaal Ford Escapes, maar geen Jeep Grand Cherokee, en deze auto beviel ons toch wel heel goed. Ineens zien we dat er toch één aan de andere kant van de rij staat, een witte, we pakken de sleutels en regelen de papieren en kunnen onze reis vervolgen naar de Death Valley.

We willen eerst nog boodschappen en vooral drinken inslaan voordat we Las Vegas uitrijden, we toetsen verschillende keren adressen van Wallmarten in de navigatie in, maar deze is een beetje van slag, want we komen overal aan behalve bij de winkels die we moeten hebben. We rijden wat in het rond en vinden een andere supermarkt, we slaan onze voorraad in en lunchen gelijk bij de Subway hier op het parkeerterrein.

Het is al laat als we wegrijden, dus we rijden niet de geplande Scenic Route naar Death Valley maar gewoon de kortste route. Het is al half vier als we de weg inslaan naar Dante's View. Het is een weg van 13 mijl die eindigt bij één van de mooiste uitzichtspunten van de Death Valley. Dit punt ligt erg hoog en het is hier ook veel koeler dan in de Valley zelf.

We rijden dezelfde weg weer terug en rijden nu naar Zabriskie Point, je hebt hier een mooi uitzicht over een woestijnlandschap. Dit is ook een populair punt voor de zonsondergang, we zouden dat hier ook gaan bekijken, maar daar blijkt later niet veel meer van terecht te komen.

We rijden nu een stuk door het park richting Badwater, het is inmiddels al rond vijf uur en nog steeds 48 graden. Het Badwater Basin is het laagste punt op het westelijk halfrond en het ligt 85,5 meter beneden zeeniveau. Het is een enorme zoutvlakte en het wit doet gewoon pijn aan je ogen met deze velle zon. We lopen een stuk het Basin in en gaan dan snel weer terug naar de koele auto.

De volgende stop wordt Devil Golf Course, voor dit punt moet je van de verharde weg af en ongeveer 1 mijl een onverharde weg volgen. Het is een uitgestrekte vlakte zonder plantengroei en zonder enig menselijk teken. We draaien de weg op en een paar Fransen rijden vlak achter ons, zowat op onze bumper. John geeft extra veel gas om enorme stofwolken te veroorzaken, zodat ze niets meer zien en een eindje achter ons blijven. We rijden heerlijk met onze nieuwe 4x4 over deze onverharde weg en ja dan gebeurt het.

In het midden van de Death Valley met zowat niemand om ons heen, krijgen we het voor elkaar om een LEKKE BAND te krijgen. Het lampje flat tire gaat branden en in NO TIME is de band leeg.

Dus bij het mooie Devil Golf Course viewpoint, met zo'n graadje of 48 halen we voor de tweede keer deze dag onze auto leeg en gaat John het wiel verwisselen. We zien er de humor wel van in, maar het is echt de verkeerde plek voor zo iets.

We hebben genoeg tijd om mooie plaatjes te schieten en nadat de band verwisselt is, zijn we ook niet meer te porren voor welk mooi punt dan ook. We rijden naar de Furnace Creek Ranch en checken in.

We bestellen eerst een paar pizza's, want we hebben er honger van gekregen en terwijl de jongens gaan zwemmen, bel ik met de Road Safety Service, ze willen dat we weer onze auto omruilen, dan komen zij ons wel een nieuwe auto brengen. Daar willen we niet aan, want je weet nooit waar ze mee aankomen zetten. Ze gaan bellen met Las Vegas en bellen ons even later weer terug. We mogen de auto houden, de band op hun kosten laten repareren of een nieuwe kopen.

We zullen morgenochtend vroeg wel langs het Gas Station rijden om te kijken of zij het kunnen fixen voor ons, we gaan ook maar een duik nemen in het zwembad en rollen weer vermoeid ons bedje in.

Dag 14 - Las Vegas

Als we vanochtend naar buiten kijken ziet het er al gelijk warm uit geen wolkje aan de lucht. Vandaag wordt de shopdag voor de mannen, ja dat lezen jullie goed, vooral zij willen winkelen en niet ik.

We beginnen de dag dan ook met het Las Vegas Premium Outlet center. Thuis zijn we al VIP member geworden van deze store en hebben we kortingsbonnen uitgeprint. Bij deze kortingsbonnen zat een bon, waarmee je bij het Infocentrum een boekje kan halen voor nog meer korting, dus we gaan hier eerst een bezoekje brengen. Daarna gaan we op zoek naar Nike schoenen, een Adidas jack voor Ricardo en een horloge voor John. Hij is deze week jarig, maar dan zitten we tussen de beren in Yosemite en daar kunnen we niets voor hem kopen, vandaar dit vervroegde verjaardags cadeau.

In de Adidas store slagen we goed voor Ricardo, een jack en een broekje kopen we voor hem. We vinden een mooi klokje voor John bij de Seiko store, er gaat 30% af van de prijs en nog eens 15% met de kortingsbon. De Nike schoenen worden hier niet gevonden, maar de verkoper zegt dat er nog een Nike store zit in de Shopping Mall van Ceasar's Hotel en die staat toch nog op ons programma voor vandaag.

We stappen weer in de auto en nu rijden we naar de Stratosphere Tower, dit is het hoogste gebouw van het westelijk halfrond en je hebt een fantastisch uitzicht over Las Vegas.

Hier kun je ook verschillende attracties bovenop de toren doen, de jongens kiezen voor de X-stream, dit is een achtbaan, je wordt heen en weer gereden in een karretje, zodat je steeds met de neus de afgrond van Las Vegas induikt en dat op 350 meter hoogte. Lef hebben ze, die gasten, mij niet gezien. John en ik leggen alles vast op beeld.

Beneden lopen we om de toren heen en maken nog een paar foto's,

Dan rijden we richting het Mirage hotel, hier parkeren we de auto bij selfparking en volgen de borden naar de witte tijgers, we dachten dat deze gratis waren, maar je blijkt te moeten betalen hiervoor, dat doen we maar niet, het is al duur genoeg vandaag.

Nu lopen we richting de Forumshop, dit is de shopping mall van Ceasars Palace, waar dag en nacht elkaar elk half uur afwisselen onder een levensechte hemel. Een mooie shopping mall, maar wel met allemaal dure winkels. Ook in deze Nike store zien ze niet de schoenen die ze willen hebben. We lopen door het Caesar Hotel terug naar de auto.

Nu wordt het tijd voor een break voor het eten, we halen wat bij het Food Center, de jongens kiezen voor burgers en wij voor pizza. Hierna kunnen we onze zoektocht weer hervatten.

We rijden nu richting Dollar Rent a Car, we zoeken het adres op in de navigatie. We rijden al een week met een melding dat de olie vervangen dient te worden en willen toch eventjes vragen of dit echt nodig is. We hebben een oud adres, want Dollar schijnt op dit adres al 3 jaar weg te zijn. Maar Ricardo had ook adressen van schoenenzaken op internet opgezocht en daar schijnen we nu in de buurt te zijn, dus bezoeken we deze zaken. De schoenen die hij mooi vindt zijn er niet meer in zijn maat.

We rijden door naar het goede adres van Dollar, hier zijn ze maar open tot vijf uur en inmiddels is het al zes uur, dus moeten we het morgen nog maar een keertje proberen. We zitten nu toch dicht bij de Las Vegas Outlet store en gaan hier maar een bezoek brengen. Eerst een kortignsbonnen boekje ophalen en dan naar de Nike Store, en ja wel, ze vinden hier allebei hun schoenen en John koopt een statief voor zijn foto camera.

We rijden terug naar de strip en komen langs het Las Vegas sign, hier maken we natuurlijk eventjes een fotostop.

Dan bezoeken we nog het Mandalay Bay Hotel, het stelt niet echt veel voor en voor het Shark Reef moet ook weer betaald worden, dus dit slaan we over.

Bij het ernaast gelegen Luxor zijn we al geweest, maar hebben we nog geen foto's van de buitenkant, dus die worden nu gemaakt met het statief.

Inmiddels zijn we erg moe, maar we moeten toch nog eventjes naar Las Vegas downtown, voor een bezoek aan Fremont Street.

Hier is de Fremont Street Experience, elk uur is er een show en je kunt ook live geïnterviewd worden, dan kom je levensgroot in beeld op het plafond. Ik offer mezelf op en de mannen maken foto's en video.

Het is inmiddels half tien in de avond en nog steeds rond de 40 graden. We kijken het weerbericht op TV en zien de overstromingen in andere delen van Amerika en de hitte die er heerst in het Mid Westen.

Morgen zal het weer heet worden en er zullen record temperaturen komen in de Death Valley, van wel 125 graden Fahrenheit. En ja, jullie raden het al, we hebben weer een keertje mazzel, want de Death Valley is de bestemming voor morgen. We zullen zeker de 50 graden halen, denk ik.

Dag 13 - Zion NP - Valley of Fire State Park - Las Vegas

Afstand: 317 kilometer

We zullen vandaag naar Las Vegas rijden, dat ligt in een andere staat namelijk Nevada, dat betekent dat we weer een uurtje winnen in tijd, daar is het tijdsverschil met Nederland 9 uur ipv 8 uur.

Om kwart voor negen staan we te trappelen bij de receptie om uit te checken, maar wat blijkt deze gaat pas om negen uur open. Het is een familie motel en moeder en dochter slapen lekker uit vandaag. Precies om negen uur komt ze aanrijden, ik geef onze sleutel en we kunnen op weg gaan naar Las Vegas.

Het is al lekker warm buiten en al snel bereiken we de 40 graden. Om de lange autorit te onderbreken zullen we vandaag ook nog het Valley of Fire State Park bezoeken.

We rijden via Overton naar de oostelijke ingang van het park. Hier is geen poortje waar je kunt betalen, maar hier moet je zelf in een enveloppe 10 dollar stoppen en je auto gegevens en naam invullen, wat een vertrouwen hebben die Amerikanen toch in de mensen. Wij betalen netjes de 10 dollar, maar menig auto rijdt gewoon door. Het is druk hier in het park, hele busladingen vol met Franse toeristen lopen hier rond.

Wij rijden langs alle Scenic Views, het park kan de jongens niet echt meer bekoren, die hebben nu toch echt te veel rotsen gezien. Dave onze fotograaf stapt echter bij elk punt weer uit en loopt zelfs weer menig heuveltje op om de beste plaatjes te schieten.

Het is echter niet om uit te houden hier, het is rond de 43 graden, daarom blijft Ricardo maar lekker in de auto zitten, heel soms kunnen we hem overtuigen dat hij dit toch echt moet zien, want er zitten toch hele mooie utizichtspunten bij.

Zo bezoeken we onder andere, de Elephant Rock, de Seven Sisters en de Rainbow Vista. Om een uurtje of één verlaten we het park weer aan de andere kant, hier is wel een poortje, we laten ons bewijs van betaling zien en rijden door naar Las Vegas.

Het is nog een uurtje rijden, vlak voor Las Vegas, maken we nog eventjes een tussenstop bij de Subway. We zijn nu blij met onze navigatie, want die leidt ons in één keer naar ons motel. Ons motel ligt precies achter de strip. Wat een megastad is dat Las Vegas, een prachtig gezicht, zelfs overdag.

Het is twee uur en 45 graden, dus er moet afkoeling gezocht worden in het zwembad door de jongens, wij rusten wat uit op de kamer, heerlijk die airco met deze temperaturen en om half vier lopen we richting de strip.

Het is één en al vermaak, alle hotels hebben een ander thema, ze proberen op deze manier mensen naar binnen te lokken. Het zijn er veel te veel om in één avond te bezoeken.

We beginnen bij het dichtsbijzijnde hotel dit is het MGM Grand hotel, hier zijn 5000 kamers, een mega casino, leeuwen die in een glazen kooi zitten en nu lekker liggen te slapen en een heel mooi tropisch aquarium. Bij dit aquarium heb je een rainforest restaurant, waar je lekker in 'de tropen' een hapje kunt eten. En in ieder hotel,, heb je heel veel winkeltjes, barretjes en restaurants en natuurlijk gokautomaten. Morgen zullen wij ook een gokje wagen.

Door middel van een loopbrug kun je van het MGM Grand hotel lopen naar het New York New York hotel, de naam zegt het al, het is het Vrijheidsbeeld wat je al vanaf de verte kunt zien, hierachter is een achtbaan aanwezig en natuurlijk ontbreekt ook Manhatten niet. De jongens maken een rondje in de achtbaan.

De loopbrug verbindt New York New York met Excalibur, dit ziet eruit als een romantisch kasteel, net zo groot en indrukwekkend als de rest.

Dan lopen we weer binnendoor verder naar Luxor, het lijkt wel alsof we weer in Egypte lopen, het is hier net zo warm en de sfeer is er ook naar, de pyramide en de Toetanchamon ontbreken niet.

Het achterste hotel wat op de strip ligt aan deze kant is het Mandalay Bay hotel, hier lopen we maar eventjes naar binnen, we zullen dit morgen nog een keer beter bekijken. We hebben nu toch wel weer honger gekregen en moeten we op verzoek van Ricardo op zoek naar de Panda Express, dit smaakte hem toch wel erg goed de vorige keer.

We lopen nu naar buiten en weer richting MGM, hier beginnen ook de winkels en restaurants buiten de hotels. We kopen nog een jack voor Dave in de Adidas store en een T-shirt voor Ricardo in de MM-store en vinden dan de Panda Express. We krijgen het niet op zoveel als die man ons geeft.

We lopen nu verder over de Strip en bezoeken Hotel Paris Paris, het lijkt net alsof je onder de Eifeltoren loopt hierbinnen, allemaal smalle Franse straatjes zijn nagemaakt en de Eiffeltoren zelf staat buiten voor de deur.

We bekijken de vulkaanuitbarsting bij het Mirage hotel. De piratenshow bij Treasure Island en bij het Venetian lopen we tussen de gondels door, net zoals iin Venetië.

We nemen nog een kijkje bij het Ceasar Hotel, dat Rome als thema heeft en lopen via het Bellagio Hotel terug. Hier bekijken we nog de fonteinenshow, maar nu kunnen we toch echt niet meer op onze benen staan.

Deze stad gaat gewoon 24 uur per dag door, maar dat kunnen wij helaas niet. We moeten het opgeven voor vandaag. We lopen het hele eind nog terug naar ons motel, het is nog steeds 40 graden en we zijn helemaal op als we eindelijk na acht uur lopen in bed rollen. We hopen de rest van Las Vegas morgen te kunnen bekijken.

Dag 12 - Zion NP

Vandaag is het eindelijk dan zover, Nederland speelt tegen Spanje in de finale van het WK. De meegenomen oranje T-shirts kunnen eindelijk uit de koffer gehaald worden. John trekt hem gelijk 's morgens al aan, wij wachten er nog maar eventjes mee.

Om negen uur zijn we al op weg met de shuttlebus richting de Zion Lodge, hier start de wandeling naar de Emerald Pools. De Emerald pools zijn drie poelen die op verschillende niveaus liggen, het water stroomt van de bovenste naar de onderste poel, over een overhangende rots en op dit punt is de middelste poel.

Het pad naar de Lower Emerald pool is makkelijk begaanbaar.

De paden naar de Middle en Upper pools zijn lastiger, je moet hiervoor over allemaal rotsen klimmen.

Binnen anderhalf uur hadden we alle poels bekeken en zaten we alweer in de bus terug naar het motel. We hebben nog een paar boodschapjes gedaan voor het eten voor vandaag en we waren ruim op tijd terug voor de voorbeschouwing van de WK Finale, die om 12 uur begon.

We trokken allemaal onze oranje shirts aan en zagen op de TV het sfeertje in Nederland op het Museumplein. Wat een finale en wat een goede theaterspelers zijn die Spanjaarden, de ene na de andere gele kaart kreeg Nederland van die vreselijke scheidsrechter Webb. Ik zal maar niet herhalen wat mijn mannen zeiden tijdens de wedstrijd, dit is zeker niet voor herhaling vatbaar. Jammer genoeg verloren we de pot en de oranje T-shirts werden gelijk weer in een hoek gesmeten.

Om onze zinnen nog wat te verzetten gingen we terug naar het park en hebben de Weeping Rock trail nog gelopen. Dit is een hele korte wandeling naar een overhangende rotspartij, hier sijpelt water naar beneden. Het is weer erg heet geworden nu, zo'n graadje of 35, daarom houden we het voor gezien en gaan terug naar het motel.

De jongens gaan weer hun baantjes trekken en wij kijken wat TV. Morgen gaan we weer naar de bewoonde wereld. LAS VEGAS HERE WE COME!

Dag 11 - Bryce Canyon NP - Zion NP

Afstand: 138 kilometer

De komende twee dagen moet de planning een beetje aangepast gaan worden vanwege de WK finale. De finale van Nederland tegen Spanje wordt hier in Utah om 12.30 uur uitgezonden op de televisie en die willen we natuurlijk niet missen ook al zitten we aan de andere kant van de wereld.

We rijden om kwart voor negen weg bij het motel en gooien eerst de auto vol met benzine, daarna vervolgen we de reis naar Zion National Park. We rijden over de Scenic Byway 12, die overgaat in de Scenic Byway 89, het is een hele mooie route. We komen door verschillende dorpjes, en in ieder dorpje staan de Sheriffen op de uitkijk, maar we laten ons niet foppen vandaag, we houden ons precies aan de snelheid.

Het laatste stukje weg naar het Zion National Park is een weg met veel haarspeldbochten, ze zijn hier aan de weg bezig, maar we hebben hier niet zo'n last van, het valt nog mee met de drukte. Om half elf bereiken we de eerste tunnel op de weg naar Zion, hier parkeren we de auto en gaan de Canyon Overlook Trail wandelen.

Je loopt via rotsachtige paden en soms onder overhangende gedeeltes omhoog.

Deze wandeling duurt ongeveer een uurtje en aan het einde heb je een mooi uitzicht op de Zion Mount Carmel Highway, dit is het laatste stukje weg wat we straks nog moeten rijden.

Na deze hike rijden we naar het park en vragen informatie bij het Visitor Centrum over het huren van stokken, schoenen en een waterdichte tas voor het lopen van de Narrows. De Narrows is een wandeltocht door een smal ravijn waarin water stroomt. Het is niet persé nodig om schoenen en stokken te huren, maar wel een stuk makkelijker. Wij huren deze spullen bij een outdoor zaak net buiten het park, we zijn hier met de shuttlebus heen gegaan.

Als we het huurcontract ingevuld hebben, moeten we eerst nog een filmpje bekijken over het lopen van de Narrows, dan krijgen we eindelijk de spullen en kunnen we gaan. We gaan met de shuttlebus naar het laatste punt, de Temple of Sinawava, hier begint de Riverside Walk.

Aan het einde van deze wandeling, begint de Narrows, deze tocht kun je zo lang maken als je zelf wilt.

Het is erg vermoeiend lopen zo door het water, we lopen een uurtje heen en natuurlijk hetzelfde stuk weer terug, het is erg druk in de vallei en het is lekker koel door de schaduw van de hoge wanden.

Vandaag is het weer erg heet, ongeveer 40 graden, dus deze wandeling is lekker verkoelend.

We gaan met de shuttlebus weer terug naar de auto en checken in bij het motel in Springdale. We doen nog een paar boodschappen en eten bijj de Mexicaan en de jongens gaan hierna nog het zwembad onveilig maken. We zien op internet dat de Duitsers gewonnen hebben en dat het noodweer is in Nederland.